‘Racism is also hidden in what you can eat or wear and who you can love’

Hengameh Yaghoobifarah: ‘So the latent threat of the far right was part of my upbringing.’

Hengameh Yaghoobifarah, author of debut novel Ministry of Dreams, don’t want to put a child in this messed up world. The German non-binary writer with an Iranian migrant background grew up in a small village with the latent threat of the far right. A conversation about the meaning of the German heimat and being accused of hate speech.

II meet Hengameh Yaghoobifarah in the lobby of a hotel in Antwerp, one day after the book launch at De Groene Waterman bookstore. In the morning, the May night is still evaporating.

The early meeting with coffee is due to Yaghoobifarah’s busy schedule. After a short passage in Antwerp, the author travels again to Amsterdam to writer in residence to write a new book.

© Tarek Mohamed Mawad

Hengameh Yaghoobifarah: ‘Food, love, culture are permeated with discrimination and exclusion without us seeing it.’

Hengameh Yaghoobifarah is a Berlin-based journalist and writer. Yaghoobifabarah writes widely read columns for the German daily newspaper Die Tageszeitung and is editor of the feminist Missy Magazine. Ministry of Dreams, Yaghoobifarah’s debut novel was published in the spring of 2022 as a Dutch translation. It was a bestseller at home.

The 30-year-old author doesn’t ring a bell with the general public (yet), but Yaghoobifarah is no small name in his own country. Their* book was well received in Germany and was also highly recommended by the famous Der Spiegel.

(*Yaghoobifarah identifies as non-binary, neither male nor female, and prefers the gender-neutral pronouns die/them/their.)

Yaghoobifara is also known for their columns in the German newspaper Die Tageszeitung. Their works are often excited by the direct, understated language with which the author throws issues such as institutional violence and racism, gender identity and norms into the air. These are topics that are also discussed in Yaghoobifarah’s debut novel Ministry of Dreams come back.

Yaghoobifarah’s novel characters move in a context of exclusion in the German homeland, anger at it, racism and police brutality. Racist violence and Nazism never left Germany, says Yaghoobifarah, who also touches on police negligence. This book is also about the culpable negligence of a country towards its citizens that it does not consider to be its home.

Not autobiographical

In the book, the sister of the main character Nasrin, or Nas for short, crashes into a tree. An accident according to the police, not according to Nas, who is looking for the truth.

The main character is queer like Yaghoobifarah, also of Iranian background and a curmudgeon, and the political context is a neo-Nazi atrocity that seems to have been plucked from the author’s columns.

Still, the book is not autobiographical, says Yaghoobifarah. “The similarities between the main character and me are there, but they play a superficial role. You should also know that I did not write this book as a political pamphlet. I wrote it because I wanted to explore what it’s like to see the clock ticking as a queer, and how the biological clock relates to whether you ever have children’.

“By the way, the question I’m asking is not whether queers are supposed to have children, but whether a woman is supposed to be mothers,” Yaghoobifarah said. ‘If you wanted to know, I’m going to get a dog myself next month. I think that’s enough responsibility at thirty. I don’t want to put my child in this wasted world.’

neo-Nazis in the fatherland

Yaghoobifarah’s protagonist Nas is 45, an age where the biological clock has ticked past motherhood. And then the reader gets flashbacks to the cultural and political background of 1990s Germany. Years in which Germany as a whole struggles with a serious identity crisis.

Yaghoobifarah weaves through the book Nazi attacks and pogroms from that time, but also from Germany’s recent past. For example, Nush, sister of the main character Nas, who died under unclear circumstances, refers in a letter to the ‘pogroms in Chemnitz’.

Yaghoobifarah deliberately talks about pogroms as a response to politicians who tried to mitigate racist violence.

In 2018, a stabbing by migrants in Chemnitz, a city in Saxony, sparked violent anti-migration demonstrations by far-right supporters and hooliganism. “Ordinary” citizens also participated.

Yaghoobifarah deliberately talks about pogroms as a response to politicians who tried to mitigate racist violence. For example, the then prime minister of Saxony refused to talk about pogroms, another attempt at normalization, according to Yaghoobifarah.

Raised with the extreme right

Yaghoobifarah himself grew up in Tangstedt, a village near Hamburg, in a neighborhood where neo-Nazis also lived. ‘We didn’t see any news at home in the 90s, and I personally never felt threatened, maybe because I have white skin. My nearest neighbor was an outspoken Nazi, but he was my neighbor, so we left each other alone’.

“But our front door was covered in racist graffiti. I must have been 12 at the time. So the latent threat from the far right was part of my upbringing.’

Stay informed

Subscribe to our newsletters and stay informed about global news

Yaghoobifarah also refers in their book to the 2000s when the NSU murders took place. The German far-right terrorist cell NSU or National Socialist Underground murdered 10 people, mainly people with a migrant background. The NSU was also behind two bomb attacks and a number of bank robberies between 2000 and 2007.

But, says Yaghoobifarah, the authorities have remained deaf to the claim that the perpetrators were in the far right corner. “For more than ten years, the politicians and the police have done nothing. The murders were blamed on the Kurdish mafia.’

Only in 2011 did research reveal the existence of a terrorist group like the NSU. It took until 2018 before one of the three suspects was brought to trial in one of the most high-profile trials in Germany’s recent history.

Legitimation of racism

In 2022, the German government is certainly more aware of the dangers of neo-Nazis and far-right forces, says Yaghoobifarah. But it is still too little, believes the author, who also points to the influence of political right-wing populism in Germany, which should not be underestimated.

“Political parties like AFD (German right-wing populist party, ed.), which had an electoral success after 2015, ensure the legitimacy of racism. Do you remember the attacks on New Year’s Eve 2015 in Cologne? Those images went around the world, were eagerly used by right-wing populists, which benefited them electorally.’

The author is quite suspicious of the German police and refers to investigations into extreme right-wing ideology among the German security services. A report by the German Ministry of the Interior showed that 327 employees of the German security services are linked to right-wing extremist networks and hooliganism. 30 people are suspected or directly linked to the Reichsburger movement, whose members reject the authority of the state.

“Hundreds of violent and wanted neo-Nazis remain in hiding and cannot be traced. How is it possible?’

In addition, hundreds of violent and wanted neo-Nazis remain in hiding and untraceable. How is it possible? And what does it say about the circulation of weapons from the police and army to extreme right-wing figures and movements?’

also read

Het extreemrechtse gevaar bestaat wel degelijk, en dus laat het Yaghoobifarah niet los. ‘Zelf heb ik een witte huid maar ik ben uiteraard solidair met mensen met een donkere huidskleur en iedereen die uit de meerderheidsgroep valt. Ik verzet me absoluut tegen extreemrechts, weiger in een samenleving te leven waar nazi’s de macht hebben om op welke manier dan ook geweld uit te oefenen tegenover zwarte mensen, migranten, daklozen, de lhbti+-gemeenschap…’

De regels van de Heimat

Samen met de Duitse auteur Fatma Aydemir gaf Yaghoobifarah de essaybundel Eure Heimat is unser Albtraum uit. Die bundel, te vertalen als ‘Jouw thuisland is onze nachtmerrie’ omvat 14 essays van diverse auteurs over het concept “heimat”. De logische reactie op het Duitse ministerie “van Heimat” dat in 2018 in het leven werd geroepen?

‘Niet rechtstreeks’, zegt Yaghoobifarah. ‘Fatma en ik waren al langer aan het praten om een bloemlezing te brengen over het thuisgevoel van ons, de tweedegeneratiekinderen in Duitsland. We stellen de vraag wat het concept heimat betekent voor minderheidsgroepen. En hoe onze generatie aan de Duitse grond kleeft maar tegelijk te horen krijgt dat ze niet Duits kan zijn.’

‘Racisme gaat ook over hoe het voelt dat je vrijheid wordt begrensd als je de meerderheid niet volgt.’

Zelf schreef Yaghoobifarah een bijdrage met als titel Looks. In het essay gaat hun dieper in op de confrontatie met het staren, bijvoorbeeld wanneer Yaghoobifarah kleding aandoet die volgens de norm te strak zou zijn voor dat maatje meer.

‘We wilden het niet enkel hebben over racisme in de meest uitgesproken vorm. Maar over hoe het voelt dat je vrijheid wordt begrensd als je de meerderheid niet volgt. Hoe racisme ook is weggemoffeld in wat je wel of niet mag eten, welke kleren je wel of niet mag dragen, welke liefde wel of niet mag… Eten, liefde, cultuur zijn doordrenkt met discriminatie en uitsluiting zonder dat we dat zien.’

Zo is er ook de bijdrage Food van de Koreaans-Oostenrijkse schrijfster Vina Yun die terugblikt naar de tijd waarin Aziatisch eten nog geen hype was. ‘Sinds de uitbraak van de fermentatiehype is Koreaans eten hip, ook in Oostenrijk. Maar het was lang anders’, zegt Yaghoobifarah. Het land van de wienerschnitzel beschouwde het “raar geurende” Koreaanse eten en eten met stokjes in plaats van met mes en vork als inferieur.

Stigmatisering van de eetcultuur geldt niet alleen voor Aziatisch eten, zegt Yaghoobifarah. ‘Veel migranten hebben ook het stigma dat ze naar knoflook zouden ruiken. Om maar iets te zeggen.’

Beticht van haatspraak

Yaghoobifarah geldt als iemand met een scherpe pen wiens columns van tijd tot tijd flink beroeren. Hun column over het afschaffen van de politie, in navolging van de politie-abolitiebeweging in Minneapolis na de moord op George Floyd, leidde tot hevige reacties.

Zo riep de vorige minister van Binnenlandse Zaken Horst Seehofer van de christendemocratische partij CSU op om Yaghoobifarah te laten dagvaarden. Seehofer bestempelde passages van de column met de titel “All cops are berufsunfähig” namelijk als haatspraak.

De titel deed stof opwaaien. “Berufsunfähig” betekent in de Duitse taal: ‘met een beperking’, waardoor de auteur een link lijkt te leggen van politiemensen naar mensen met een beperking.

‘Ik bedoelde met “berufsunfähig”: “niet geschikt om te werken”’, legt Yaghoobifarah uit. ‘In mijn column maakte ik een absurde denkoefening: de vraag wat er zou gebeuren als je de politie afschaft maar het kapitalisme niet. Wat gebeurt dan met al die politiemensen die, om te overleven in een kapitalistisch systeem, een nieuwe job nodig hebben?

In mijn column ga ik de lijst van jobs door om tot de conclusie te komen dat de enige plek waar ze kunnen werken een containerpark is. Ze zijn dan omgeven door vuilnis, een bevredigende context want bij hun eigen soort. Daar kwam het schandaal vandaan.’

‘Dit is satire, dit is wat ik doe: ik gebruik een literaire vorm om kritiek te geven. Maar dat valt blijkbaar niet onder vrijheid van meningsuiting.’

‘Ik gebruik een literaire vorm om kritiek te geven. Maar dat valt blijkbaar niet onder vrijheid van meningsuiting.’

Yaghoobifarah vertelt dat hun tekst 150 keer aan de politie werd gerapporteerd. ‘Dat was op een moment dat er in Duitsland best wel problemen waren met politiebrutaliteit. Drie jaar later krijg ik nog altijd doodsbedreigingen.’

‘Om je een idee te geven over de hitte van het debat: normaal duren die schandalen niet langer dan een week. Dit duurde drie volle weken, vooral nadat Seehofer er was opgesprongen, terwijl hij verdomd goed wist dat dit geen misdrijf was.’

Nieuwe coalitie stelt teleur

Sinds december 2021 verving een nieuw kabinet 16 jaar Merkel. Het coalitieverdrag van de nieuwe regering werd als echt progressief beschouwd.

Acht maanden later tonen peilingen aan dat de populariteit van de Duitse bondskanselier Olaf Scholz van de SPD, de sociaaldemocratische partij van Duitsland, historisch laag is. ‘Voor mij is Olaf Scholz niet die “goede kerel” waarover men het heeft’, zegt Yaghoobifarah.

‘In 2001 stierf asielzoeker Achidi John, verdacht van drugshandel, nadat hij met geweld door de politie gedwongen werd om braakmiddelen te nemen. Op die manier zou hij de drugs die hij had ingeslikt overgeven. Die aanpak is altijd heel controversieel geweest. Maar het was Olaf Scholz die (als toenmalige minister Binnenlandse Zaken van de deelstaatregering Hamburg, red.) deze methode in Hamburg legaliseerde.’

‘Dit is alweer een neoliberaal beleid in een nieuw en hip jasje.’

‘En Scholz wordt ook verdacht van betrokkenheid bij de bankenfraude, de Cum-Ex-zaak, die dateert van zijn jaren burgemeesterschap in Hamburg.’

Deze coalitie doet wel goede dingen, zegt Yaghoobifarah, zoals het legaliseren van cannabis. ‘Ze hebben ook bijzondere aandacht voor gelijke rechten voor queers. Maar tegelijk is hun sociale programma bijzonder pover en blijft de strijd tegen armoede in de schuif liggen.’

‘De Duitse rijkentaks komt er uiteindelijk weer niet door. Dit is dus alweer een neoliberaal beleid in een nieuw en hip jasje.’

Leave a Comment